Previous (left) Next (right) Back (history)
Anekdotes-2 Herman Meijer Anekdotes
Deze vertellers zijn ook te beluisteren op de pagina's zelf, daar hebt U de plaatjes er ook bij!
Wie heeft er nog een verhaal te vertellen, email het mij en het wort hieronder bij geplaatst.
Mail: info@hermanmeijer.nl.

Ik ben Gerrit Mulleman,


Ik woon nog steeds in Laren, ik volg met grote belangstelling de ontwikkeling van de HEMEYLA Website. Wij zaten samen op de zelfde Dorpsschool weliswaar niet in de zelfde klas maar ik ken je toch van dichtbij, ik deed ook mee aan de het fiets crossen door het bos, en heb nooit kunnen winnen van jouw, jij was inderdaad een kei in wat je ook maar aanpakte. Behalve op school liet je het afweten ik geloof dat Herman bijna de slechtste leerling van de klas was. Herman was beroemd en berucht in positieve zin, en menigeen was dan ook jaloers op hem.


Op zijn dertiende had Herman al een bromfiets op zijn vijftiende, een 125cc Eysink en op zijn zeventiende kocht hij een auto in Apeldoorn op de automarkt, een Skoda waar Herman gewoon mee naar huis reed, toch zoon dertig kilometers. Hennie Rotman en ik waren daar bij maar Herman reed met trots zijn eigen auto naar huis.


Herman's Vader was daar niet blij mee, maar na een weekje was dat ook weer wat geluwd, dus gingen we op pad met Gerit Halfman, Gesinus Schonewille en ik geloof dat Jan Weusman er ook bij was, Herman reed als een echte rally coureur, het ging soms wel erg wild het zand vloog meerdere malen door het achter raam naar binnen, ik geloof dat Jan Weusman of Bennie Paleman het was die uitstapte, hij durfde niet verder mee.


Maar aan deze angstige maar toch wel leuke rit kwam ook een eind doordat Herman zogenaamd de macht over het steur verloor en wij met auto en al in een ondiepe droge sloot belanden.

Hennie Rotman werd opgehaald met zij vrachtwagen en trok Herman's auto weer uit de sloot. Accu er weer ingezet, die was er door de klap uit gevallen, Herman startte de auto weer en wij gingen huiswaarts.


Met Herman was altijd wel wat te beleven. Herman was een grensverleggende jongen bij hem kon bijna alles, tenminste zo zag ik dat toen, Samen met Herman was het altijd erg spannend, er gebeurde altijd van alles, Niemand hield het dan ook lang vol om continu met Herman op te treken, ik moest dan ook regelmatig een maantje uit rusten. Achteraf gezien, nu ik daar aan terug denk is het toch wel allemaal heel bijzonder, tenminste in mijn beleving's wereld.


Herman was natuurlijk de aanvoerder van de streken die wij samen uithaalden, wat wij ook deden en dat was heftig dat kan ik je verzekeren, er gebeurde nooit iets ernstigs het liep altijd goed af, weliswaar vaak met een sisser, maar het kwam altijd op zijn pootjes terecht. Herman was toentertijd de Dik Trom van Laren.


Herman's bromfiets liep natuurlijk het hardst wij konden het dan ook nooit van hem winnen, het leek dat hij grote risico’s nam, met dat scheuren op de bromfiets om zijn eigen ronden of afstand records weer eens te breken. Maar Herman is er bij mijn weten nooit afgevallen, andere bromfiets coureurs moesten het regelmatig bezuren met kneuzingen en schrammen. Dit is in het kort zoals ik Herman ken.


En ik hoop dat door deze stap te doen, dit verhaal aan Herman's Website toe te vertrouwen er andere dorps genoten zijn die dit oppakken en ook eens opzoek gaan in de grijze massa voor een verhaal, ik wil wel een doorgeef luik zijn voor anderen die daar moeite mee hebben. Als je er goed bij stilstaat is Herman toch een heel bijzonder mens, we zegen wel eens er gaan er twaalf van in het dozijn. Maar van deze Herman's zijn er geen twaalf.


Herman ik wens je het allerbeste toe, en houw je haaks.



Gesinus,

Het zal in de zomer van 1964 zijn geweest dat het volgende zich afspeelde. Doordat ik in militaire dienst zat (21 maanden) kwam ik alleen in de weekenden af en toe bij Herman. Op een zaterdagmiddag moest er met zijn kreidler worden gereden om een nieuwe uitlaat uit te proberen. Herman woonde toen nog in de Schoolt (tussen Laren en Bathmen).

Hij had een nieuwe uitlaat gemaakt met wat losse eindstukken. Door het ontbreken van een testbank moest er, om e.e.a uit te proberen, gereden worden op de openbare weg. Aan de andere kant van de Schipbeek was een rustig stukje weg gevonden. Hier moest het dan maar gaan gebeuren. Met zijn allen even een stukje rijden om dit mee te maken.

Ik weet niet meer wie er allemaal bij waren, maar ik geloof dat Gerrit Halfman er ook bij was. Verder weet ik niet meer, maar misschien dat Herman het nog weet. Na enkele sessies en het monteren van andere eindstukken en weer een stukje heen en weer rijden met uiteraard het nodige lawaai zagen we in de verte een politieauto verschijnen. Waarschijnlijk had één van de plaatselijke boeren enige overlast van het vele lawaai en had hij de politie gebeld.

Dus snel handelen was geboden. Herman met zijn racer voorop, wij volgden op enige afstand, achtervolgd door de sterke arm van de wet. In 1964 had je nog enig respect voor de dienders. Herman die uiteraard als eerste bij zijn tot werkplaats omgebouwd kippenhok was had nog juist voldoende tijd om zijn kreidler in een hoekje onder een zeiltje weg te moffelen. Ik had indertijd een 50 cc Honda motorfietsje in de kleur rood.


Deze voor de werkplaats geplaatst. Ik was nog niet afgestapt of de politie verscheen op het erf met een nogal dringende vraag van wie die rode motor was. Ik melde dat deze van mij was. Herman hield zich uiteraard wat op de achtergrond. PAPIEREN !! was het vriendelijke verzoek van één van de agenten.

Gelukkig had ik alle benodigde papieren bij me. En na uigebreide inspectie van mijn papieren en de motor met argusogen te hebben bekeken vertrokken ze. Met nog de mededeling om niet weer voor overlast te zorgen, anders zou het de volgende keer wel eens echte moeilijkheden kunnen opleveren. Dit voorval zou voor Herman toch een les moeten zijn zou je denken, maar enige weken later werd hij op hetzelfde stuk weg op heterdaad betrapt met als gevolg het in beslag nemen van zijn kreidler.

Het vervolg hiervan heb ik niet helemaal meegekregen, maar na enkele weken is de in beslag genomen weer vrijgegeven.

Alle nostalgische racefanaten de groeten van Gesinus……


Herman,


Ik moest natuurlijk bij de officier van justitie komen om er over te praten wat dat voor een bromfiets sq motor was. Hun probleem was dat de racer niet paste in de wet, zij konden het niet plaatsen. En na plechtig belooft te hebben om niet meer op de openbare weg te zullen rijden, mocht ik de fiets na 75 guldens betaald te hebben, weer mee naar huis nemen.



Peter,


Laren 1963; mijn eerste ontmoeting met Herman, elke zaterdagmiddag werd er met bromfietsen gecrost bij bleumink in het bos.

Op een middag kwam Herman kijken en zei,jullie rijden een wedstrijdje tegen elkaar en wie wind krijgt van mij een rijksdaalder , dat was voor mij niet weggelegd omdat het Sachs blokje niet fijn liep, dat had Herman al gehoord en zei na afloop, ga maar mee naar mijn huis dan zal ik er eens naar kijken .

Een paar weken later was het Sachs blokje weer als nieuw met een andere zuiger en bigend en liep weer als een speer. Daarna mocht ik mee als hulp, eerst naar sterrendagen in Zandvoort en 's avonds op de terugweg langs de chinees in Amersfoort.

Daarna ook meegeweest naar races, in een Volkswagenkever, de achterbank en de rechter voorstoel eruit en de Kreidler paste er in en ik zat er ergens tussen. 's Winters reed de kever met dubbellucht op de achteras .

Toen Herman verhuisde naar Zuidloo kreeg hij een Volkswagenbus en gingen we mee naar races,de bus werd niet gespaard en op gegeven ogenblik brak er een klep af .


Op een zaterdag mee geweest naar een sloper voor onderdelen met dezelfde bus maar dan op 3 cilinders .

Herman had nog geen testbank (werd aan gewerkt) dus werd de snelheid opgenomen op een recht stuk weg , volgas werd de tijd opgenomen met een Chronometer en een rode vlag over 100 meter en de tijd werd omgerekend in kilometers, dat ging altijd goed totdat de politie er lucht van kreeg, eerst een waarschuwing , (zie Gesinus) de tweede keer werd de Kreidler in beslag genomen en konden na de boete de racer weer ophalen bij de Domeinen in Almelo.

Dit was mijn eerste gedeelte van mijn verhaal .

groetjes peter.


Nu ga ik weer verder met mijn eigen verhaal ; Herman moest een keer een paar andere race laarzen hebben, hij kocht bij mijn vader[ die schoenmaker was] een paar nieuwe leren dames laarzen en die door mijn vader werden vermaakt zodat Herman ze makkelijk aan kon trekken .

Bij Herman kwamen ook de Jamathi jongens over de vloer, in die tijd hadden zij een oude Renault bus en als zij in het oosten van het land moesten racen en er waren brokken , dan kwamen zij bij Herman om de racers weer te repareren . Ook mee geweest naar de TT van Assen,zaterdag 's morgens te laat weg.

De Kreidler racer achter in de bus en dat ging over de Holterberg richting Assen,het ging behoorlijk hard ,ik zat achter in want de racer moest nog gepoetst worden en de tank vol benzine, maar dat ging niet zo best met al die bochten. Na Ommen werd het beter en kon er gepoetst worden .

Herman trok zijn raceoverall aan achter het stuur, vlak voor Assen moest de racer warm gedraaid worden. Toen we bij het Circuit aan kwamen was de slagboom gesloten en ging de 50 cc van start wij waren te Laat .

We konden weer terug nar huis, 's middags hebben maar een Solex opgevoerd, er moest toch gesleutelt worden ,aan de linker kant van de cilinder een paar koelribben weggehaald daar op dezelfde hoogte als de originele Carburateur een 16 mm gat geboord spruitstuk gemaakt , Carburateur uit geboord , alles gemonteerd en de Solex liep 60 km\uur ,ik nam hem wel eens mee naar huis , deed bij Herman het tankje vol en als ik thuis was , was de benzine op dat was ongeveer 10 km . Mooie tijd .

Dit was weer een stukje van mijn belevenissen .



Ton,


Ja Peter je maakt wat mee met Herman, dat je samen met hem naar de TT geweest bent moet in 1967 geweest zijn, de eerste keer dat Herman daar mocht rijden.

In 1971 reed Herman een fantastische race, hij reed in de voorlaatste ronde op de derde plaats, toen ging er iets aan de ontsteking stuk en was het uit met de pret, al steppend ging Herman naar de finish en werd nog 12e.


Herman was druk bezig met de bouw van de '72 racer, dus heb ik hem daar bij geholpen, het lukte echter niet om de machine op tijd rijklaar te krijgen voor de TT.

Dus met de oude racer de training in en dat ging niet onverdienstelijk.

Vrijdags na de laatste training heeft Herman mij thuis in Nijverdal afgezet, om daarna nog een nieuwe drijfstang in de oude racer te monteren.


Het vervolg is ongeveer als in jouw verhaal van 1967, zaterdagmorgen voor de TT zou Herman mij ophalen, dat gebeurde ook, echter de tijd om in Assen te komen was wat aan de krappe kant, Herman kennende werd dus de VW bus flink op de staart getrapt en in no time kwamen we in de buurt van Assen, om daar bijna helemaal stil te vallen in de file.

Omdat de ontsteking nog afgesteld moest worden ben ik op een gegeven moment achter in de bus gedoken, om met de deuren open de motor te laten janken voor het controleren van het ontstekingstijdstip met de stroboscoop. Ondertussen naderden we door middel van links-rechts laveren in de file langzaam maar zeker het circuit, het zal ongeveer 10 minuten voor de start van de 50cc klasse geweest zijn dat we bij de haakse bocht aan het eind van de Bedeldijk aankwamen. Het circuit was inmiddels gesloten, de baancommissaris nam contact op met racecontrol voor toestemming om ons nog door te laten, ondertussen had Herman zijn racekostuum al aan en de helm op, de auto mocht er niet meer door, dus opnieuw vragen of met de motor naar de start gereden mocht worden, ook daarvoor werd geen toestemming verleend !! We hebben toen maar berustend de 50cc race gekeken en zijn terug naar Laren gereden om verder te werken aan de nieuwe racer, donderdags moesten we immers al weer in Spa-Francorchamps zijn, alwaar de nieuwe creatie zijn vuurdoop onderging.



Peter,


Schreef over een Volkswagenkever met dubbellucht op de achteras, dat kwam zo. Ik wonde toen in Zuidloo aan een zandweg in de zomer geen probleem maar als het begon te vriezen dan werd de zandweg een grote modderpoel. Het was ongeveer 700 meter voor dat je op de verhardeweg was, in de winter, dan duurde het niet lang of de zandweg werd onbegaanbaar dat kwam ook mede door dat de melkboer met tractor en wagen elke morgen de melk bij de Boeren op haalde en naar de Melkfabriek bracht.

De buren lieten dan ook al snel de auto tuis staan of aan het begin van de zandweg, dat was voor mij niet weggelegd vond ik, ik moest immers elke morgen naar mijn werk in Laren naar garage Lensink waar ik toen werkte. Dus op naar de autosloper een paar wielen gekocht, verlengde achterwiel moeren gedraaid en ik had dubbel lucht op mijn volkswagen en het gin perfect ik kwam met veel moeite toch elke s’avond weer tuis en s’morgens op mijn werk.

Wel een probleem was dat ik allen maar door de voorruit kon kijken omdat de twee achterwielen buiten het achterspatbord zaten waren de zijramen van de kever bedekt met een dikke laag modder, dat hinderde mij niet ik moet toch allen maar vooruit. Een ander probleem was dat toentertijd de elektrische installatie in de auto’s 6 volt was en dat zorgde voor de nodige problemen in de winter.

Dat was bij een kever eenvoudig op te lossen omdar de accu onder de achter zitting was geplaatst kon ik de kabels verlengen naar de ruimte voor de bijrijderstoel en daar nog een 6 volt accu plaatsen, de extra kabel van de pluspool van de originele accu naar de minpool van de accu voor in, een start kabel aan de kabel naar de startmotor en het andere eind los voor in , om te starten moest ik eerst zogenaamd starten, dan met het nodige vuurwerk de startkabel op de pluspool klemmen en starten zo had ik immers 12 volt op de startmotor staan, als de motor aansloeg moest ik snel de kabelklem verplaatsen naar de andere accu pool om weer 6 volt te krijgen anders gingen mijn verlichting stuk. En zo kwam Jan splinter door de winter.



Peter,

In de winter van 1964-1965 kocht ik een Zundapp (een opknapper) Deze moest gerestaureerd worden en heb aan Herman gevraagd of dat in zijn werkplaats (kippenhok) mocht. Ja dat mocht. De hele bromfiets gedemonteerd, Herman naam het motorblok voor zijn rekening en ik het frame. Het frame geschuurd en laten spuiten bij v.d. Wal aan de holterweg. Herman reviseerde het motorblok. Toen dat allemaal klaar was, hebben we samen de bromfiets weer opgebouwd. In Aug. 1965 werd ik 16 jaar en stond daar een prachtige Zundapp.

Al gauw moest ie harder lopen en Herman vond dat wel een uitdaging maar mijn ouders mochten dat niet weten, daarom gebeurde dat ook in het kippenhok. Er een tijdje mee te hebben gereden heb ik er telescoop voorvork in gezet en een race zitje gemonteerd. Het geheel zag er dan ook racie uit, maar het motorblok kon het niet volhouden. Een jaar later heb ik de Zundapp geruild voor een Kreidler. Herman heeft de Kreidler ook onder handen gehad en die liep toen 90 km en nooit geen problemen mee gehad. Dit was weer iets uit mijn verleden, het volgende verhaal moet eerst weer opschrijven op een A4.

Groeten van Peter uut Loarne.



Gesinus,

Hallo alle racefanaten en andere bezoekers van deze site. Hier nog even een reactie van Gesinus. Ik las in een reactie van Peter over de problemen met de Volkswagenbus. Een gebroken klep ????, iets wat mij nogal bekend voorkwam. Indertijd ben ik samen met mijn vriendin, met Herman en Dikie in deze Volkswagenbus een week op vakantie geweest naar Marialach in Duitsland. Herman kon dit combineren met een bezoek aan één of ander Turning bedrijf. Alles ging goed, de bus hielt het uitstekend vol. Toen echter de terugweg richting Nederland was begonnen begon het probleem. Plotseling een erg verontrustende herrie vanuit het motorcompartiment achter in de bus.

Met moeite een parkeerplaats bereikt, en daar stonden we dan. Na enige inspectie van Herman werd de diagnose al snel gesteld. Jawel, hoor een gebroken klep en een onwillige zuiger die niet meer op en neer wilde. Na enig overleg maar contact gezocht met een Volkswagengarage. Voorstel van de garage was: montage van een z.g. ruilblok, voor de somma van 750,00 Mark. Daar sta je dan, aan het einde van de vakantie, zonder geld, kapotte auto en een onmogelijk voorstel van de garage. Maar ja, Herman was natuurlijk niet voor één gat te vangen.

Voorstel van Herman was, dat bus opgesleept zou worden naar de garage. Door gebruik te maken van enig gereedschap van de garage zouden we dan zelf proberen de bus weer rijklaar te krijgen……. Geen denken aan !!!! Zelfs een schroevendraaier konden we nog niet lenen. Nou dan maar op de knieën achter de bus om er weer enige beweging in te krijgen. Na wat heen en weer geduw sprong plotseling de zuiger weer los. Met het weinige gereedschap werden de stoterstangen gedemonteerd. De bougie werd verwijderd en na enig startwerk liep de bus weer.

Weliswaar uiteraard op drie cilinders, maar rijden deed hij weer. Na enige kilometers met een snelheid van maximaal 70 á 80 km per uur moest er gestopt worden omdat de rook in de bus niet meer te harden was. Ja wat wil je als je rijd op drie cilinders en de vierde cilinder met een open bougie gat. Dus telkens weer een stukje rijden, stoppen, blok laten afkoelen en af en toe olie bijvullen en weer verder. Zo zijn we weliswaar met horten en stoten toch nog thuis gekomen. Herman en uiteraard alle bezoekers van deze site de groeten van Gesinus…………


Peter,


Het moet ongeveer 1966 / 67 zijn geweest. Herman had een mooie en goed ingerichte werkplaats in Laren. Hij racede altijd nog op een 1 Cil. Hemeyla met eigens gemaakte onderdelen. Maar Herman wou een 50 c.c. 2 Cilinder maken want er liepen in die tijd meerdere 2 Cilinders zoals Honda en Suzuki. In de hoek van de werkplaats stond een Batavus Supersport, die had Herman nog over gehouden van zijn bromfiets tijd. Met 3 versnelling. JLO blok werd gebruikt als proef blok om er eerst een 25 c.c. van te maken. Herman draaide en freesde het gedeelte waar de krukas in zit, weg. (zie Kreidler blok met staande cil. ). Uit aluminium werd een nieuw krukas carter gedraaid wat weer tegen het JLO blok werd gemonteerd. De watergekoelde cilinder en kop , de zuiger en de krukas alles 25 c.c. werd in eigen beheer gemaakt. Het blok werd weer onder het Batavus frame gemonteerd ,op het roterend gedeelte kwam een 16 m.m. Carburateur, een race uitlaat werd gemonteerd.

De radiateur werd onder de tank gehangen en aangesloten op de cilinder en werd gevuld met water. Benzine in de tank en toen kwam het moment van starten, er zaten veel toeren in, maar door de 3 versn. kon je er nauwelijks mee rijden, omdat de trekkracht maar in een klein toerengebied zat. (Het is gauwer gezegd dan gemaakt). In die tijd werden de reglementen veranderd en ging het 50 c.c. 2 cilinder project niet meer door. In die tijd dat ik met Herman mee ging hield ik ook bij wat er over hem geschreven werd en samen met foto s' in een album plakte en heb dat altijd bewaard. In 2007 hield de Jamathi Club een Nieuwjaars bijeenkomst en door verhaal van mij over Herman werd het thema van die dag '' HEMEYLA" .

Herman was er die dag ook en heb hem na 40 jaar weer ontmoet. Zo is het contact weer ontstaan en zoek ik weer verder naar knipsels en foto s' [Als iemand nog iets heeft voor mij dan hou ik mij aanbevolen] De rest kunnen jullie allemaal zien op de HEMEYLA site. Herman als ik het niet helemaal goed heb, wil je dat zelf dan veranderen . b.v.d



Jan Thiel,


Herman, het is al weer bijna een jaar geleden dat we elkaar zagen, wat was het ontzettend leuk. Ik kijk regelmatig op je website, het is fantastisch en er komen weer zo veel herinneringen boven, weet je nog hoe wij bij Olda thuis hebben gelachen over Jules de Korte met zijn brailletoerenteller? Het was een fantastische tijd en het is jammer dat we niet méér samen hebben kunnen doen! Je Vriend voor altijd, Jan Thiel.



Herman,


Ik kan mij dat nog goed herinneren, ik geloof dat Jules het later nog heeft geprobeerd met wieltjes aan zijn stok om daarmee door de vangrail de weg te volgen is ook op niets uit gelopen. Ik weet niet meer precies wat de oorzaak was dat wij niet samen zijn verdergegaan, maakt ook niet uit, wat ik wel weet is dat het een geweldige tijd was. Een van de bijzondere dingen was, dat er geen discussie plaats vond tussen ons over het niet in orde zijn van de krachtbron, er werd gewoon gezegd wat er mis was, en het werd ”aangepast”.

Jan, Je Vriend voor altijd, niet uit te legen, is er gewoon.


Herman.

Jaar-1963 Herman

Deze films starten

vanzelf.


Komt een Kreidler

Bij de dokter.


Rijk van de Berg.

Frame.


Bromfiets Het

HEMEYLA Mysterie.


LRT - Tonnie Wissink

Op Bezoek bij Herman


Interview-Ben Looijen.

Dubbel klikken in het scherm voor een groot beeld.

Jaar-1963 Herman

25-10-2014  Anekdote.                                              Facebook.


Opgedragen aan Erik Bussink en in het bijzonder aan Olda,
In 1971 maakten Jan en ik een tussenstop bij een van zijn allerbeste vrienden in Tsjechoslowakije, ik dacht dat deze man Olda heette, een hele bijzondere vriend van Jan zeer attent en aangenaam.
Jan had de Jamathi op een werktafel in zijn werkplaats geplaatst, om links en rechts wat onderhoud te plegen voor de wedstrijd, even kijken in de cilinder of er nog een zuigertje met een veertje aanwezig was en zo meer, de checklist even afwerken.
Na enkele uren bezig te zijn geweest en alles weer netjes gemonteerd te hebben, kwam de brandende vraag van Jan hoe kunnen we even kijken of alles werkelijk in orde is, eigenlijk zouden we even een testrit moeten maken.
Geen enkel probleem zei Olda, hij pakte de telefoon en belde naar het politiebureau, hij brabbelde wat in het Tsjechisch, komt voor elkaar zei hij, over 1:00 uur wordt er een weg vrijgemaakt voor je testrit.
Wij alles ingeladen om naar de plek te rijden die ons was toegewezen, er stonden twee politieagenten op motoren te wachten op ons, Olda babbelden wat in het Tsjechisch en draaide zich om naar Jan met de vraag hoe lang moet dat stuk weg zijn voor de test.
Waarop Jan antwoordde ó een kilometer of 4 is voldoende, wij haalden de fiets uit de bus om vast te beginnen met warmdraaien.
Na een minuut of 10 kwam het zijn, de weg is vrij, en ik vertrok.
Na ongeveer een kilometer of vier bereikte ik het andere eind van de weg afzetting, er stonden daar een stuk of vijf auto's rustig te wachten wat er ging gebeuren.
Deze mensen waren uitgestapt om het wonder van Jan en
Martin te bewonderen en hadden alle tijd van de wereld, de politieman babbelde wat in het Tsjechisch naar de andere kant van de lijn wat er zich hier afspeelde.
Ik denk dat dit bewonderen zeker een 10 minuten heeft geduurd, niemand scheen haast te hebben zelfs de politieman niet men had alle tijd, werkelijk verbluffend en onvoorstelbaar.
Ik vroeg aan een van de omstanders wilt u zo vriendelijk zijn om daar ergens te gaan staan, en dan na enkele ogenblikken uw hand op te steken, dan maak ik een koude start.
Kennelijk hadden de wachtende menigte er plezier in, er was niets te bespeuren van ongeduld.
Mijn koude start was perfect, na enkele tientallen meters draaide ik me om en zwaaide, iedereen zwaaide terug zelfs de politieman.
Terug bij de auto, werden er maar twee woorden gesproken, en, perfect.
Tijdens het inladen van de fiets kwamen de wachtende langsrijden allemaal toeteren en zwaaien, kennelijk hadden wij met z'n vijven deze mensen een geweldige dag bezorgd!


Anekdote 2.


Ik kan mij nog goed herinneren dat ik voor de eerste keer op de toen nog Kreidler hetend, 's morgens gekocht en opgehaald uit Amersfoort. Dat ik daarmee een testritje maakte over de Deventerweg in Laren, hij liep toen nog amper 110 km, die eerste keer dat ik gas gaf, en hem voelde duwen met het lichte rauwe geluid van de krukaslagers, en daarbij het zingende tweetakt geluid. Dit duwen en het zijn uiterste best doen van het motortje, was voor mij doorslaggevend, ik was binnen enkele honderden meters totaal verkocht, bij wijze van spreken tot de dood erop volgt. Als ik deze herinnering opnieuw beleef voel ik nog steeds dat duwen vergezeld gaand met dat overdonderende gevoel van het stuur en het zitvlak en niet te vergeten dat geweldige zingende tweetakt geluit.



Anekdote 3.


Ik denk het niet, je moet niet vergeten dat toentertijd in Oost-Duitsland en in Tsjechoslowakije een sport in een totaal ander daglicht stond, dit werd gestimuleerd door de staat, als je een sport beoefende kreeg je extra privileges.
Ik had al vaker op de Sachsenring gereden, en kwam een keer privé op bezoek bij kennissen, ik had een hotel opgezocht voor de overnachting, ik moest mijn reisvisum laten zien en er kwam een vraag wat is je reisdoel.
Mijn verhaal verteld waarom en hoe, ik kreeg een gratis kamer voor die nacht omdat ik een sportman was denk ik.
Ik was een keer bij kennissen op bezoek, deze man werkte in een nylon kousenfabriek, ik ben daar wezen kijken, hij vertelde me toen dat het woord werkloosheid in Oost-Duitsland niet bekend was.
Iedereen had zijn werk, een groepje werklui van vijf mensen, werd er gewoon nog eentje aan toegevoegd zo bestreed men de werkloosheid toen in Oost-Duitsland.


Anekdote 4.


In 1964 reed ik geregeld over de Deventerweg voor mijn huis langs, een van de politieagenten uit Laren liet zich een keer ontvallen, deze beste man is inmiddels overleden, hij zei toen tussen neus en lippen door, als wij jou horen komen we niet kijken en draaide zich om en liep weg. Misschien zo nu en dan toch weer die goeie ouwe tijd.