Previous (left) Next (right) Back (history)
Huldiging -1966
Op bezoek Alle-uitslagen

Serenade.

Het is een goede traditie dat de Kon. muziek vereniging Apolo een plaatsgenoot,die bijzondere sportieve prestaties verricht, een serenade brengt.

Gisteravond viel deze eer te beurt aan de heer en mevrouw Meijer. Het lag in de bedoeling om een rondgang door het dorp te maken, maar de hevige onweersbui, die zich op dat moment boven 't dorp ontlastte, was er de oorzaak van dat men

ijlings onderdak zocht in zaal Witkamp,

Foto: Herman Meijer en zijn echtgenote nemen de serenade in ontvangst.


Niet gevaarlijk

De motorwegrensport is volgens

Herman niet gevaarlijk. De hoge snelheden die gereden worden bren­gen uiteraard risico's mee; maar al met al valt het nog wel mee. het belangrijkste is dat je niet boven je kunnen gaat rijden. Dat hij vijf keer in bochten onderuit ls gegaan vindt hij een gelukkige omstandigheid, die hem veel ervaring rijker heeft gemaakt.

Ondanks die valpar­tijen heeft hij de strijd steeds weer hervat,

zelfs een keer, toen hij nog maar een half stuur meer over had.   "Het bochtenwerk' vereist je volle concentratie, vooral als je met een andere renner in een duel bent ge­wikkeld.

Op de rechte stukken kun je even op adem komen en heb je zelfs de gelegenheid om 's te kijken welke plaatsgenoten er deze keer langs het circuit staan om naar je te kijken.”  

HEMEYLA

          Even proberen of wij de Kampioen kunnen tillen.


Rechts onder Jan Lensink, Henk Marsman, links Gerrit Stegeman.

          Het is gelukt hiep hiep hoera.


Ik wil graag namen, stuur even een e-mail

De eerste kampioensbeker.

Nog meer bekers en bloemen er bij.

Vader en Zoon

Dikie en Herman Meijer nemen de bloemen in ontvangst - Helemaal Rechts Peter Schoenmakers.

24-11-2007-Ik ben net terug van een leuke babbel met Linze de Vries, ook woonachtig in Blokzijl.

Linze maakte mij attent dat in het onderschrift  A. Gebben (cross junior, grasbaan senior) moet staan in plaats van Jos Schurgers, correct, Linze bedankt.

De HEMEYLA  Word binnengebracht door Jan Lensink en Peter Schoenmakers

Sinds de gloriejaren van Drikus Veer heeft het oosten van het land thans weer een motorrenner, die door zijn resultaten in de drie laatste jaren heeft getoond uit bet juiste rennershout gesneden te zijn.

Dat is Herman.Meijer uit Laren. Zijn harts­tocht voor de motorwegrensport, zijn Kameraadschap en sportiviteit, zijn rustige aard en motortechnisch vakmanschap vormen de grondsla­gen van zijn succes, Zondag heeft hij door zijn zege In de nationale klasse 50 cc op het circuit van Zandvoort zijn landskampioenschap veilig gesteld.

Meijer beeft van dit jaar 5 verreden races er vier gewonnen en heeft daarmee 4 keer het maximale aantal punten van 20 in de wacht gesleept. Daardoor is hij voor de grote groep overige renners onbereikbaar geworden. Het is de tweede keer, dat hij dit huzaren­stukje verricht.


Voor het kampioenschap tellen mee de wedstrijden Rockanje, Tubbergen, Etten (N. Br.). Olde­broek en twee keer te Zandvoort.

De ene keer, dat Herman er niet in slaagde punten te vergaren was de race te Oldebroek, anderhalve week geleden, toen hij de strijd door machinepech moest staken. Van el­ke renner zijn de vier beste uitslagen bepalend voor de plaats in de eind­rangschikking. Meijer zou dus van de laatste race in Zandvoort rustig thuis kunnen blijven.

Men kan er echter van verzekerd zijn, dat dat niet het geval zal zijn, daarvoor ligt deze sport hem te na aan het hart.

Beste nationale motorrenner 50cc.

Herman Meijer.

                                                                                    Oudste trofee.

Toen hij drie wedstrijden op zijn crossfiets van zijn vriendjes gewonen had, gaf de heer B.J, Stegink, rijwielhandelaar uit Laren, te kennen een Batavus-beker beschikbaar te willen stellen voor dergelijke wedstrijdjes. De toen 8 Jarige Herman was er als de kippen bij om aan dit evenement deel te nemen. Met furore sleepte hij de beker in de wacht, die nu als oudste trofee thuis in de kast prijkt.

Gesterkt door deze en andere succesjes deed hij op 11-jarige leeftijd een voor die tijdgenote stap: hij wist een bromfiets te bemachtigen. Met dit vehikel joeg hij onder toejuiching –en jaloezie – van zijn vriendjes over de weg,

Ook over de openbare weg. De politie zat al spoedig achter hem aan om een einde aan de pret te maken

Op dringend verzoek van Pa Meijer verhuisde de bromfiets naar de zolder.

Op zolder


Weldra raasde de brommer op de

ruime zolder van het ouderlijke huis,rond de schoorsteen. Helaas was ook dit festijn geen lang leven beschoren.

Nu was vader Meijer spelbreker. Hij vond het geraas in huis wel wat al te bar. Zo verhuisde Herman weer naar de begaande grond, waar de brommer door "vakkundig" sleutelen­ in korte tijd ter ziele ging. Enige tijd later tikte hij een 125 cc Eysink op de kop. Op zijn 15e jaar begon­nen de crossactiviteiten van de Harfsense motorclub zijn aandacht te trekken. De Eysink had onder­ tussen plaats gemaakt voor een 175 cc Jawa, waarmee hij in onderlinge

wedstrijden op de Gorsselse heide meereed om te proberen die liter olie te bemachtigen, die de winnaar in 't vooruitzicht was gesteld.

In deze races gaf de Jawa niet de gewenste medewerking, Be­ter ging het later in de Overijselrit, waar hij een zilveren plak haalde.

Het huis met de grote zolder.

                                                                                 In Zandvoort


De KNMV-Sterrendag op 't circuit van Zandvoort bracht Herman Meij­er vóór 't eerst in contact met weg­races. Dat was in 1963 toen hij met één 50 cc Kreidler een ronde van 85 km/u draaide en daarmee de 80- ster verwierf. Om in wegrace's een redelijke krans te hebben moest dit gemiddelde omhoog en hieraan wer­den de lange winteravonden 1963-'64 besteed. In het voorjaar van 1964 moest het gebeuren. In de races te Rockanje moest hij nog verstek laten gaan, maar in Tubbergen maak­te hij zijn wedstrijddebuut en bezet­te daar meteen al een uitstekende, tweede plaats.


Het ging goed, dat seizoen. Zo goed zelfs, dat hij in z'n eerste  ra­cejaar al Nederlands juniorenkam­pioen werd.

Zijn rondegemiddelde in Zandvoort was ondertussen tot 102,7 km/ u, gestegen. in 1965 ging' t ook voorspoedig.

De landstitel ontging hem omdat vorig jaar de KNMV besloten had alle 50 cc-rij­ders in een categorie onder te bren­gen, dus ook de bevoorrechte ren­ners met fabrieksmateriaal. Her­man bezette een eervolle derde plaats.

De resultaten van dit jaar zijn u reeds bekend. Zijn rondetijd in Zandvoort ligt nu reeds rond de 115 km/ U. En dat met een ,brom­mer". Trouwens, de snelheden met de 50 cc motoren liggen maar wei­nig lager dan die van de 125 cc.

Deze stijgende lijn heeft zijn oor­zaak in de groter wordende rijvaar­digheid zoals verbeterde bochten­techniek en door zijn kundigheid als monteur.


Thuis hanteert Herman fraaie en ook kostbare gereedschappen en machines om ook die laatste kilometers uit zijn machientje to halen. Ook de wegligging en de stroomlijn­omhulling hebben uiteraard de volle aandacht.

Bijna altijd is Meijer 't vlugst van start, waarna hij bij gemengde ra­ces slechts een paar Nederlandse internationale rijders tijdens 't ver­dere wedstrijdverloop moet laten voorbijgaan.

Herman krijgt bloemen van Dikie

De grote animator van de Nederlandse Kreidlersuccessen de heer Van Veen geheel links met o.a. de heren Jan Smit en v.d. Born van zijn toenmalige technische staf en vier van zijn meest verdienstelijke coureurs (de vier kleinsten op de foto uiteraard!) van links naar rechts Jos Schurgers, Aalt Toersen, Jan de Vries en Herman Meijer die toen ook nog Kreidler reed.

V.l.n.r. Martin Rijkhoff, Minus de Vries, Henie Jansen, Arie Versteeg en Herman Meijer.

50 cc: Herman Meijer.     Laren Gld


125 cc: Martien Rijkhoff.  Krommenie.


250 cc: Arie Versteeg.     Roterdam.


350 cc: Hennie Jansen.   Tubbergen.


500 cc Minus de Vries.     Wormer.

WEGRACEKAMPIOENSCHAPPEN1966

Internationale kampioenen


Tijdens de op 31 juli j1. op het Circuit van

Zandvoort, gehouden. wegraces zijn de

navolgende internationale wegracekampioenen

uit de bus gekomen.


 50 cc klasse — A. Toersen;

125 cc klasse — C. van Dongen:

250 cc klasse — R. Breedt;

350 cc klasse — C. Swart;

500 cc klasse — B. Oosterhuis

#top Op bezoek Alle-uitslagen

Het feit, dat van de acht in de. 50 ce klasse te behalen kampioenschappen niet minder dan zes op Kreidler wer­den gewonnen, was voor de heer Van Veen, importeur van het succesvolle merk, aanleiding om „zijn" rijders eens extra te huldigen. En zo was er in het Kreidler-home in Amsterdam een gezellige reunie, waarbij wij de kampioenen, geflankeerd door de heren Van Veen (links) en Van de Horn, teamleider en technisch brein bij het tun.en en bouwen van wedstrijd-Kreidlers, naar het vogeltje lieten kijken. U ziet op de voorste rij v.l.n.r. A. Gebben (cross junior, grasbaan senior), A. Toersen (int. wegrace), Jan de Vries en H. Meijer (nat. wegrace) en achteraan racemonteur Jan Smit en J. Meijer (junior grasbaan).

Op deze avond ging de Kreidler Sportfilm 1966 in première, die bij het selecte publiek veel bijval oogstte en om met een interessant nieuwtje te besluiten: Aart Toersen en Jan de Vries zijn door de fabriek uitgenodigd om straks, in maart, de machine te bemannen, waarmee Kreidler in Frankrijk een aanval op het werelduurre­cord zal ondernemen.

BATHMEN — Aan de uiterste rand van de gemeente Bathmen woont de thans 24-jaar oude Herman Meijer met zijn vrouw en zoontje, en met zijn schoonouders, de familie H. Goorman. Hij is automonteur van beroep en zijn grootste hobby is wel de wegra­ces. Op enkele onderdelen na heeft hij z'n machine zelf gebouwd; het onder­houd en de eventuele reparaties ver­zorgt hij eveneens zelf.

In zijn werkplaats vindt men dan ook een keur van precisieapparaten welke nodig zijn om een dergelijke ma­chine in elkaar te bouwen. Avonden worden er dan ook aan besteed om de laatste kilometers er uit te halen.

Het resultaat hiervan is het behalen van het landskampioenschap in de 50 cc klasse. Zijn rondetijd ligt rond de 115 km.-u.

Van de 5 verreden races heeft hij er vier gewonnen en hiermee vier keer het maximale aantal punten van 20 behaald.

De voor de kampioenschap meetel­lende wedstrijden zijn gehouden te Rockanje, Tubbergen, Etten (N.-Br.), Oldebroek en twee keer `,e Zandvoort.

Naast de twee 50 cc. Kreidlers bezit de heer Meijer ook nog een 125 cc. Honda, die hij berijdt om meer feeling te krijgen voor het racen met zwaar­dere motoren en ook omdat het mee­rijden in twee klassen vereist is, ten­einde een internationaal startbewijs te verkrijgen.

De plannen van Herman Meijer zijn dan ook om volledig beroepsrenner te worden en zo gauw mogelijk alle Eu­ropese circuits te leren kennen. Het liefst in de 50, 125 en de 250 cc. klas­se.

Ergens droomt hij van een carrière als fabrieksrenner of als constructeur-monteur in een experimentele afdeling motorbouw.

Doch met deze plannen komen ook de financiële problemen.

De drie jaren, waarin hij nu aan het racen is, leverden hem maar enke­le tientjes op. Hierbij komt het erg dure materiaal dat nodig is. De banden bijv. kosten gemiddelde per race per stel al honderd gulden.

„Als amateur kan ik dit me niet veroorloven. Ik ben dus, genoodzaakt goedkopere banden te rijden, doch de­ze zullen vlugger een glad loopvlak krijgen. In de bochten kan ik de machi­ne dan niet zo plat leggen. En met re­genachtig weer ga je eerder onderuit. De motor-rensport is een mooie en eerlijke sport en is niet zo gevaarlijk als het wel lijkt. De hoge snelheden, welke gereden worden, brengen uiter­aard risico's mee, maar al met al valt dit nog wel mee", vertelt de heer Meijer.

„Het bochtenwerk vereist je volle concentratie, vooral wanneer je in duel bent gewikkeld. De heroepsrennerij zal meer financiële middelen vergen. Ik heb reeds hiervoor een aanbieding ontvangen in de vorm van een bestel­auto, welke m'n drie motoren door Europa zal rijden.

Meerdere sponsors zouden mij zeer welkom zijn om mij doel te bereiken en daarmee tegens het hunne. Een reclame op mijn wagen komt héél ver in het rond".


 Hopenlijk worden zijn wensen ver­vuld en zal de naam Herman Meijer tot ver over de grenzen bekendheid krijgen.


Een feestelijk versierde Utrechtse Tivoli-zaal, een flinke opkomst van motorsportbelangstellenden uit het gehele land om de nieuwe kampioenen toe te juichen, een op volle toeren spelend orkest, hetzelfde nog steeds dat sinds mensenheugenis deze traditionele K.N.M.V.­bijeenkomst met de kampioenen op verdienstelijke wijze een vrolijke muzikale omlijsting geeft, het waren alle- maal factoren om zondagmiddag 20 december tot een prettig en waardig huldigingsfeest te maken.
Maar jammer, jammer, jammer! De geluidsinstallatie, door de jaren heen tóch al geen sterk punt in deze zaal, liet deze
keer volkomen te wensen over. Geluid was er genoeg, maar het was vervormd tot een vrijwel onver­staanbaar gebrom. En omdat de aanwezigen het gespro­kene toch niet konden volgen, maakte men het zich aan de tafeltjes wat gezelliger door onder de toespraken met elkaar te blijven praten, waardoor het gebrom uit de luidsprekers in het geroezemoes geheel verloren ging.
Zo ging het welkomstwoord van K.N.M.V.-voorzitter N. Rodenburg direct al de mist in en deed later sport-voorzitter'H. Burik vergeefs zijn best zich verstaanbaar te maken. Het lukte hem maar af en toe.