Previous (left) Next (right) Back (history)
Krukas - Maken.
Motorblok 1972

Hallo Herman,

Op het racehelden van weleer Forum heb je allerlei (topics) = thema's / gespreksonderwerpen. Er is er ook een met betrekking tot krukassen en drijfstangen.
Er zijn nu Forumleden die zich afvragen hoe je een krukas maakt omdat ze dat zelf willen proberen dit ook in verband met een nieuwe 50 cc klasse.
Ton Kooyman - Forum moderator zei het volgende :

Dag Wim,


Ik zal er eens induiken, of ik die grijze cellen nog waker kan krijgen.

Dan voeg ik het wel toe bij techniek op HEMEYLA geen bezwaar hoop ik.


Groeten Herman.


Hoi Herman,

Uiteraard geen bezwaar; het is sowieso al geweldig dat je nog wilt proberen om zoveel vakkennis op "papier" te krijgen en bovendien alle raceheldenforumbezoekers zullen de Hemeyla site ook wel weten te vinden.
Hartelijk bedankt voor dit antwoord.

Met vriendelijke groet,
Wim Krouwer.

« Reactie #88 Gepost op: Vandaag om 13:42:31 »

Herman Meijer weet exact hoe je een krukas maakt. !!!!!!

Het raceheldenforum is ook bedoeld om waardevolle kennis niet verloren te laten gaan.

Voel jij er wat voor om eens te beschrijven hoe je een krukas maakt en wat daar allemaal bij komt kijken ?

Ik denk dat er heel veel dankbare mensen zullen zijn.


Met vriendelijke groet,

Wim Krouwer.

De vier uitbalanceer gaten zitten aan de binnenkant en zijn opgevuld met aluminium.

Daar gaan we dan Wim,


Op de foto's hierboven staan een paar krukassen afgebeeld dat waren krukassen voor de cross, je kunt dit zien omdat beide tapeinden gelijk zijn.

Deze krukas paste ook in een gewoon Kreidler blok als bromfiets zal ik maar zeggen.

Het materiaal dat ik gebruikte was chroom nikkelstaal ECN 35.

Dit was een inzet staal, tijdens het harden van dit materiaal moest ik opgeven hoe diep ik het wilde laten harden, de keuze van de diepte lag tussen 0.2 en 1.5 millimeter, de kern van dit materiaal bleef daardoor taai, ik gebruikte dit materiaal bijna voor al mijn raceonderdelen,  de assen en ook de tandwielen werden van dit materiaal vervaardigd, het was vrij prijzig maar ik wilde altijd het beste materiaal.

Deze staven bestelde ik toen der tijd bij van Leeuwen in lengtes van 3 meter en rond 100 mm.

Op zich was dat al een hele klus om die op een beugelzaag af te zagen.

Dit werd in stukken gezaagd in lengtes die nodig waren voor een wang met kruktap.

Dan liet ik mijn beugelzaag tweemaal langs de zijkant zagen, zodat ik een vlak stuk overhield van ongeveer 25 mm voor het tapeind, daarna tweemaal zagen om de half ronde stukken te verwijderen, dan nog twee keer zagen over de smalle kant van die 25 mm en nog twee keer om die stukken te kunnen verwijderen.

Toen het aantal krukassen groter werd heb ik een lintzaag voor dit werk gekocht, ging  allemaal wat sneller.


Dan kwam het draaiwerk aan de beurt, de in wording zijnde krukas werd ingespannen op de kruk wangen en zo goed mogelijk rechtgezet ten opzichte van de nog vierkante kruktap, de kruktap en de zijkant van de wang werden afgedraaid, de kruktap werd ongeveer 2 mm dikker gelaten.

Daarna werd de krukas ingespannen op het tapeind, en werd de binnenkant van de krukas op maat gemaakt qua dikte en de buitenkant van de krukas.

Dan kwamen de zachte klauwen aan de beurt deze werden in de klauwplaat gezet en binnen in de klauwplaat werd een stevige ring vastgeklemd, even aan denken dat ik de sleutel van de klauwplaat steeds in dezelfde opening zet om vast te draaien.

De zachte klauwen werden op maat gedraaid, plus de zijkant van de klauw waar de wang tegen aangedrukt word in de klauwplaat, deze twee vlakken worden eerst opgezuiverd.

Dan word de krukas opnieuw ingespannen met het tapeind naar de buitenkant gericht, en werd de kruktap, de eventuele conus en het centerpunt aangebracht, dit alles op de slijp maat ongeveer 0,4 mm te dik, dit is afhankelijk van hoe precies je werk is.

De schroefdraad werd later aangebracht, ik deed dat toen nog met een bijtel op de draaibank, tegenwoordig word dat met een snijplaat gedaan heel wat sneller en mooier werken.

Gebruik een centerpunt boor met een radius niet een met een vaste graden hoek.

Hou er rekening mee dat je bij het op de juiste maat brengen de paar voorlaatste bewerkingen met een minimale schildikte van een paar tiende doet om zo min mogelijk spanning in het materiaal te krijgen, de eventuele in gebrachte spanning komt in het harden tot uitdrukking.

Deze maat is belangrijk in verband met het slijpwerk hoe meer er moet worden afgeslepen hoe zachter de oppervlakte wordt.

Denk ook even aan de radius aan de buitenkant van de wang waar het tapeind begint, een klein holletje is wenselijk om later met het slijpen wat ruimte te hebben.

Omdat er vele bewerkingen aan de krukas plaatsvinden, ben je wel enige plus tolerantie nodig, na het harden en het slijpen van het bigendpengat moet de slingering bij het later monteren van de bigendpen binnen de tolerantie liggen om alle vlakken en asdiameters op de juiste dikte te kunnen slijpen.


Dan was het tijd om de vierklauw op de draaibank te plaatsen, een drieklauw wordt in de vier klauw geplaatst, en op de juiste maat uit het midden op de helft van de slag die straks de krukas moet hebben, het tegengewicht werd geplaatst op de vierklauw ter compensatie van de onbalans.

Het bigendpengat en de uitsparing voor de drijfstang worden aangebracht, het bigendpengat hoeft maar weinig kleiner te zijn 0,3 mm is voldoende omdat het bigendpengat de basis is, alle oneffenheden die eventueel aanwezig zijn door de bewerkingen en harden komen pas na deze basis tot uitdrukking.


Het risico dat je loopt bij een te grote tolerantie van het bigendpengat, het is niet ondenkbaar dat straks bij het in elkaar persen van de krukas het bigendpengat gaat stropen, u moet niet vergeten als u bijvoorbeeld een tolerantie zou nemen van een halve millimeter dan kan het gebeuren dat u bij het later uit klokken voor het slijpen aan één kant teveel moet wegslijpen om aan de juiste maat te komen dan zal die plek minder hard zijn en kans op stropen tijdens het persen is niet ondenkbaar.


Je kunt de bewerking van het bigendpengat natuurlijk ook uitvoeren op een freesbank met een kotterkop, voor één krukas is dat goed te doen, maar bij een serie van 10 krukassen moet je die handeling met de kotterkop twintigmaal herhalen, ik deed dit dan ook altijd op de draaibank.


Dan werden de krukas wangen bewerkt op de freesbank voor de balanceergaten, rond 18 mm dacht ik, is ook afhankelijk van de plek, het gewicht van drijfstang en zuiger, deze gaten werden later opgevuld met aluminium, daar heb ik nog een paar plaatjes van.


Dan ging dit alles naar het zoutbad in de harderij, de eerstvolgende bewerking was de uiteinden van de tapeinden, als er schroefdraad aanwezig was, met de lasvlam verhitten totdat de schroefdraad donkerblauw werd, dan gewoon in de lucht laten afkoelen.

Dit is nodig omdat anders de schroefdraad te hard blijft en kan breken bij het vastzetten van de moeren.

De eerste series krukassen die ik maakte werd het bigendpengat geslepen op dezelfde manier als het draaien, met een slijptol van het merk Fijn dacht ik 25.000 toeren opgespannen in een hulpstuk in de beitelhouder op het support van de draaibank.

De precieze maat van het bigendpengat werd verkregen door een stuk bezemsteel af te draaien, in te zagen, en een stukje watervast schuurpapier te plaatsen en smeren met olie dat was in het begin mijn hoonapparaat, het ging dan ook maar om enkele honderdsten millimeters.

Dit werkt perfect om enkele krukassen te maken zonder aanschaf van dure apparatuur, wat je hierbij heel goed in de gaten moet houden is de temperatuur, als de krukaswang warmer wordt zit u er zo een honderdste millimeter naast.

Natuurlijk kwam de vraag al snel op kan het niet makkelijk sneller en eenvoudige, toen kwam al snel een Sunnen hoon apparaat In zicht, wat toen de tijd 5000 guldens kostte, eerst eens goed  bekeken hoe dat werkte.

Ik heb gewoon maar losse honen gekocht en zelf de bediening gemaakt om de hoonstenen op de juiste diameter te brengen en dat werkte perfect, hierbij kon ik het bigendpen gat groter draaien, ik hoefde dan ook niet meer te slijpen alleen met het hoon apparaat het bigendpengat op de juiste maat te brengen, bij een 16 mm pen een Perspassing van ongeveer 7 honderdste millimeter, is een beetje afhankelijk van de oneffenheden van het honen.

Schenk vooral de nodige aandacht aan de temperatuur van het materiaal in uw meetapparatuur, als u uw micrometer te lang in de hand houdt wordt deze te warm en scheelt het al snel één honderdste mm.

Als het koud was en het vroor enkele graden dan liet ik de kachel 's nachts op de dagtemperatuur staan, slijpwerk deed ik nooit op een maandag of 's morgens alleen 's middags, het koelwater van de slijpbank werd ook op de juiste temperatuur gebracht met een element uit een wasmachine en een thermostaat, de meetinstrumenten legde ik klaar op de rondslijpbank om op de juiste temperatuur te komen.

Voordat ik begon met het honen van het bigendpengat perste ik eerst het aluminium in de balanceer gaten, als de ruimte tussen het bigendpengat en de balanceer gaten aan de kleine kant is kan het toch invloed hebben op het bigendpengat.

Als het bigendpengat op maat was werd de krukas in elkaar geperst en uitgeklokt, het uitrichten gebeurde altijd met een koperen hamer en de krukas los in de hand niet op een blok hout of ergens anders op, mijn ervaring is dat je eigen hand het beste voldoet om zo min mogelijk verkeerde spanningen in de krukas te brengen.

Het slijpen van de krukas ging tussen de centers van de rondslijpbank met een meenemer, het ene centerpunt was verend, deze druk mag niet te hoog zijn anders gaan de krukas helften naar elkaar toe tijdens het slijpen, de ervaring leerde mij hoe ik met de bewerking van de krukassen om moest gaan, het is een gevoelskwestie.

Als je precisie lagers gebruikt op de krukas of ton lagers dan moet je er rekening mee houden dat de passing niet te strak is, anders kan het gebeuren dat de lagers geen speling hebben bij een niet op temperatuur zijnde motor, voor hoekcontactlagers is dit meestal geen probleem.

Alleen het gedeelte waar het lager kwam te zitten had een passing van ongeveer anderhalf 100e, de rest van de krukas kreeg een min passing anders moet je bij het monteren van de lagers zover tikken om hem op de plek te krijgen.

Voor hen die alleen een draaibank ter beschikking hebben kunnen volledig een krukas zelf maken op de draaibank, zelfs het slijpwerk kan daarop gedaan worden je hebt natuurlijk enkele hulpmiddelen nodig.

Mijn eerste krukassen heb ik ook volledig op de draaibank gemaakt, het slijpapparaat had ik zelf gemaakt, toen der tijd en nog steeds zijn deze losse slijpkoppen te koop waar u stiftsteentjes van 6 mm in kunt monteren, voor dit slijpapparaat had ik zelf een aandrijving gemaakt van een stofzuigermotortje die de slijpkop aandreef via poelies met een V-snaar van de naaimachine.

Deze slijpkop kwam van een slijpmachine met een flexibele slang, dat gaat natuurlijk niet zo goed omdat het toerental van de slijpkop niet hoog genoeg is om een beetje slijpwerk af te leveren, passingen voor de lagers werden door mij toch weer met hetzelfde watervaste schuurpapiertje opmaat gebracht ging allemaal prima.

Even nog een paar moeilijke zinnen op het papier zetten, het uit de doeken doen hoe u een krukas moet maken is natuurlijk geen eenvoudige zaak, en zeker niet om deze handelingen die nodig zijn in woorden om te zetten.

Nu komen waarschijnlijk voor velen een paar onbegrijpelijke zinnen, we hebben het hier wel over 40 a 50 jaar geleden, maar door deze uitleg hoe je een krukas moet maken kan ik nu nog volledig dat gevoel wat er destijds in mij plaatsvond oproepen en volledig herbeleven.

Als ik dit laat gebeuren ben ik nog steeds die krukas die draaibank de slijpbank en het materiaal de perspassing  en de toleranties het is er allemaal nog, en dit bedoel ik dit hele proces  beleef ik opnieuw,  en deze jus was ik nodig om versnellingsbakken krukassen roterende inlaten etc. te kunnen maken met een goede afloop.

Je moet dat ding worden wat je wilt maken, je moet dat ding zijn, ik was nu die krukas tijdens het  opschrijven, wat je maakt moet je zijn, je moet het eerst worden dan kun je het maken.

Als je met volledige overgave ergens in duikt volledig en totaal, dan zul je het kunnen maken, je handen het denken en de materialen die je nodig hebt zul je vinden.

Zij die nog steeds niet begrijpen waarom ik na 15 jaar volledig van het toneel verdween kennen niet deze jus, in mijn belevingswereld is deze jus van een bepaalde hoeveelheid, als deze jus verzadigd is en tot de volle 100% benut is, dan ben je er klaar mee dan is het verzadigingspunt bereikt en kun je het dan ook af doen met de eenvoudige woorden ik ben er klaar mee, dan kun je het de rug toekeren en op zoek gaan naar de broer van diezelfde jus, hoe deze jus in elkaar steekt kunt u lezen door op deze koppeling te klikken.

Wees gewaarschuwd dit is een broer van de krukas met diezelfde jus.


http://www.bewustzijnn.nl/een%20ontdekking.html




Een jaar of vijf terug in de periode dat ik bezig was mijn eigen website te exploiteren kwam ik in aanraking met het forum Limburg Racing Team, door op dit forum wat rond te kijken zag ik dat er heel veel gevraagd en verteld werd, op een bepaald moment liep het de spuigaten uit althans dat was mijn mening.

Ik weet niet eens meer precies waar het over ging, ik heb toen een berichtje geplaatst met natuurlijk mijn volledige naam erbij met de opmerking, dat de beste stuurlui aan wal staan, het werd op de betreffende topic heel erg stil, die stilte duurde enkele dagen daarna ging het gewoon weer verder, ik keek er dan ook bijna niet op tenzij ik een mailtje kreeg van iemand die vermelde er staat een interessant onderwerp op LRT.

Nu kreeg ik een mailtje van Wim Krouwer met enkele vragen over het maken van een krukas, je kunt dit zelf even nalezen hoe deze correspondentie verliep.

Ik dacht bij mezelf het is eigenlijk toch ook wel vreemd dat ik daar nooit aan gedacht heb om eens uit de doeken te doen hoe ik 45 jaar geleden een krukas maakte, het leek me wel interessant omdat een beetje uit te werken en op HEMEYLA te plaatsen, weer een aanwinst voor de site, het kan zijn dat er nog wel enkele doeners bestaan in deze flitsende tijd.

Natuurlijk heb ik nog even bij krukassen en drijfstangen gekeken wat er geschreven werd, maar een paar minuutje's, dit is nu eenmaal niet mijn ding, dus ik aan het schrijven en proberen of ik dit nog op kon diepen uit de herinnering, en dat lukt aardig vind ik zelf het pionierswerk kwam toch weer bovendrijven.

Toch een hele mooie en voor mij wederom een geweldige ervaring om het op te diepen en dat gevoel van het krukas maken weer opnieuw te kunnen beleven.

Mijn schrijven is inmiddels onderweg naar Ton Kooyman om de bugs van mijn schrijven te verbeteren, schrijven is nu eenmaal niet mijn sterkste punt, kennelijk doet Ton dit nog steeds met plezier voor mij, en daar ben ik hem ook zeer dankbaar voor.

Wachtend op de verbeteringen van het document dacht ik vanmorgen 12 - 11 - 2013 laat ik nog even kijken op het forum hoe ver de doeners en niet doeners met hun verhaal zijn gevorderd over de mogelijkheden hoe je eventueel een krukas kunt maken.

Ik begrijp nog steeds niet goed hoe dat nu allemaal precies werkt, dat je zo ver komt dat je een doener wordt, ik leg net de telefoon neer van een gesprek over hetzelfde onderwerp de beller zei je kunt het of je kunt het niet, ik kan me wel vinden in die uitspraak.

Blijf nog de vraag hangen kun je een doener worden of ben je gewoon een doener, wat is er voor nodig om zover te komen dat het lawaai omgezet wordt in doen en je er voor kiest en durft te gaan.

Hier gaat het om denk ik, ik ken veel mensen die in hun woorden tot uitdrukking brengen dat ze een doener zijn, alleen in de praktijk is dat nauwelijks zichtbaar, en dat noem ik lawaai het lijkt wel of het lawaai de doener is.

Een doener kan heel goed met een niet doener door een deur, als de doener en de niet doener allebei maar beseffen wat ze zijn, dan kunnen zij elkaar op een geweldige manier aanvullen, wederzijds respect is natuurlijk een vereiste, dan is er geen sprake van wel of niet iets kunnen.

Nu schiet mij in eens iets te binnen wat er gebeurde ik weet niet meer precies welk jaar het was 1950 begin jaren 60 ergens in die buurt, ik was getrouwd en woonde bij mijn schoon ouders, het kippenhok achter het huis was omgetoverd tot een werkplaats.

Het was ongeveer in de tijd dat de televisie uitgevonden was ik dacht dat een of twee keer per week er een uitzending was van Nederland een en Nederland twee, ik wilde ook wel een tv toestel maar daar hing nog een redelijk prijskaartje aan, ik kwam ook regelmatig bij een radio en tv-zaak, deze mensen hielpen mij vaak met het maken van een microfoonversterker.

Op een bepaald moment had deze man een paar gebruikte tv's staan, van de een was Nederland één stuk en van de andere Nederland twee, ik mocht ze zo meenemen, thuis aangekomen deze in de kamer boven op elkaar gezet, nu konden we toch naar beide zenders kijken en als het ons beviel ook nog tegelijkertijd naar een en twee.

Daar waar wij woonden was ongeveer het eind van de elektriciteitsleiding, ik kan me nog goed herinneren dat de netspanning soms onder de 200 volt kwam, dan begonnen de televisies te flikkeren en kon je er met goed fatsoen niet meer naar kijken, hoe lost een doener dit probleem nu op.

Ergens in de werkplaats had ik nog een pittige ventilator staan die je in verschillende standen kon zetten om hem harder of zachter te laten draaien, dat was de oplossing dacht ik, de trafo eruit gehaald, het stopcontact aangesloten op de draden die normaal gesproken naar de motor van de ventilator liepen, de andere twee draden die eigenlijk voor het stopcontact bedoeld waren gingen naar  de tv's, en het werkte perfect.

Als de boeren allemaal tegelijkertijd begonnen met de koeien te melken dan kon het zijn dat de spanning onder de 200 volt daalde, dan zette ik de zogenaamde ventilator gewoon wat langzamer, en kwam ik toch weer uit op de benodigde 220 volt voor de tv, er was wel een nadeel aan ik moest de trafo in een emmer met water leggen anders werd de trafo te heet, kregen we ook meteen warm water om koffie te zetten.

Wij hebben toch vele uren plezier gehad van deze trafo, ik moest natuurlijk goed in de gaten houden als het tv beeld wat aan de lichte kant werd moest ik onmiddellijk de trafo  een standje lager zetten, natuurlijk kwam er na een half jaar rook uit de tv, maar toch mooi een half jaar lang tv kunnen kijken door een handigheid van een doener.

Ik hoop dat je nu hebt begrepen wat het verschil is tussen lawaai en een doener, in de beginperiode van mijn racecarrière had ik natuurlijk ook wel eens een bigend stuk, een nieuw bigend bestellen bij van Veen, krukas uit elkaar gehaald op zich al een hele klus zonder pers, de krukas in elkaar gezet gewoon simpelweg in de bankschroef.

Ik had nog een echte smeedijzeren bankschroef die kon wel tegen een stootje, maar toch, een ton of vier vijf met een bankschroef is een zwaar karwei, als de bankschroef niet verder dicht wilde pakte ik een zware hamer en liet ik de bankschroef schrikken door er een ferme klap op te geven, op deze manier werd in mijn beginperiode een krukas in elkaar gezet en uitgeklokt, en of je het gelooft of niet maar deze krukas werd Nederlands kampioen.

Ik word er een beetje verlegen van als ik op het forum kijk naar al die mooie machines die jullie ter beschikking staan.

Dus beste mensen als je een doener bent dan kun je met eenvoudige middelen een heel eind komen.

Ik hoop dat jullie deze grijsgedraaide kennis nog kunt gebruiken in deze flitsende tijd, en toe kunt passen om een krukas naar wens te maken.



Toen ik de webpagina ‘hoe maak je een krukas’ klaar was nog eens weer gekeken op het forum bij de reacties en veronderstellingen op krukassen en drijfstangen, het bleef bij mij een beetje rondspoken ik miste nog iets ik wist niet precies wat, nog eens weer de verhalen doorgelezen en de suggesties die gedaan worden hoe je eventueel een krukas kunt maken.

's morgens bij het drinken van een lekker bakje Senseo Sarista koffie zag ik plotseling wat er miste.

Wat ik steeds mij afgevraagd had, waarom zijn er op het forum zoveel vragen en antwoorden, ik word hier dan ook horendol van ik begreep het maar steeds niet waarom er zoveel vragen zijn met evenredige antwoorden, om daar achter te komen moest ik toch weer bij mezelf kijken hoe dat 50 jaar geleden ben mij allemaal gebeurde.

Vergeet niet, internet was er niet en er was niemand waar ik aan kon vragen hoe ik iets moest maken, er was echt niemand in dat boerendorp in Laren om deze niet eenvoudige vragen te beantwoorden.

Toen ik 12 jaar was kreeg ik mijn eerste Kaptein mobylette die ik zelf verdiend had met schoonmaakwerk te doen bij een bromfietshandelaar in de buurt, ik was er dan ook hartstikke blij mee, maar ja Herman kennende hij kon er weer niet afblijven hij moest weten hoe dat allemaal werkte van binnen, de Kaptein mobylette ging op de schop.

Ik heb deze Kaptein mobylette dan ook diverse keren uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet, het resultaat was dat hij steeds slechter  begon te lopen, ten einde raad schoorvoetend bij de fietsenmaker laten repareren, en hij liep weer als vergif.

Mijn vraag bleef overeind wat kan die fietsenmaker wel en ik niet, na een weekje was mijn nieuwsgierigheid zo groot geworden dat de Kaptein mobylette weer ontleed werd om te kijken waarom loopt dat ding nu wel goed, ik ben er nooit echt achtergekomen wat de reden hiervan was, wel kreeg ik de indruk dat ik er te slordig mee om ging tijdens de montage.

Wat ik wel in mezelf ontdekte was dat ik beter begon te begrijpen hoe het werkte, kennelijk had dat er alles mee te maken, het begrijpen van de werking was de sleutel om het tot een goed einde te brengen bij de montage, toen ik dat eenmaal begreep kwam al snel de boormachine in zicht om links en rechts wat kanaaltjes groter te maken en de carburateur natuurlijk, en ja hoor hij was niet meer vooruit te branden.

Gelukkig had de fietsenmaker nog wel een cilinder  voor mij, gemonteerd en het liep weer perfect, maar Herman kennende met een weekje ging toch de cilinder er weer af om nog wat beter te kijken waarom en hoe, ik was wat voorzichtiger geworden met een boormachine, een stel vijlen gekocht en toen maar voorzichtig hier en daar wat weg gevijld en ik boekte vooruitgang hij begon steeds beter en harder te lopen.

Dit liep natuurlijk ook weer uit de hand, maar wat je hier van leert als je te ver gaat is dat je weet waar de grens ligt, en de volgende keer probeer je bij die grens te stoppen, ergens moet er toch iets overblijven dat die grens probeert op te schuiven, het grensverleggen kostte toen gulden's, en nu euro's.

Dit is volgens mij de jus, de kwaliteit van deze jus maakt het eten of dat wat je doet tot iets speciaals, en dat is denk ik wat we allemaal ten diepste willen dit is de spirit van een doener.

En zo is het begonnen, hiermee had ik wel heel iets belangrijks ontdekt, ik moest die Kaptein mobylette begrijpen en doorgronden, en dat leren begrijpen kon ik nergens vragen ik moest er zelf achter zien te komen door steeds maar weer opnieuw te proberen en steeds maar weer mijn tanden door de lip.

Al de kennis die je opdoet zit vervat in deze jus, als deze jus van een dusdanige kwaliteit is en doordrongen van al je kennis die je vergaard hebt en vooral niet te vergeten het begrijpen van diezelfde kennis, dan zal deze jus steeds specialer worden en jij bent de uitvoerder om die jus zijn werk te laten doen.

Dan vraag je je alleen maar af in een nieuwe uitdaging, hoe krijg ik dat varkentje gewassen, je begint en het resultaat kan perfect zijn, ik heb dan ook nooit gevraagd hoe ik een krukas moest maken.

Kennelijk was die kennis en vooral het begrijpen van deze kennis en de krukas in die jus, waarschijnlijk heeft dit alles te maken met dat mijn eerste krukas meteen voldeed, er was nooit een vraag alleen het ronddolen in die jus was er, daar lagen de antwoorden met enige vraagtekens en deze vraagtekens werden ingevuld door gewoon een krukas te maken.

Een antwoord proberen te krijgen is het probleem volgens mij, internet bestond gelukkig nog niet, alhoewel ik nog steeds niet op het internet kijk hoe iets werkt of hoe ik het moet maken dat is mij wereldvreemd.

Misschien blijft er bij jullie toch een vraag hangen waarom Herman zo goed mogelijk heeft uitgewerkt hoe je een krukas maakt en dat toegankelijk maakt voor iedereen.

Mijn antwoord hierop is, ten eerste is het een mooie uitbreiding voor de site, en ten tweede hoop ik door wat diepere inzichten erbij te plaatsen, dat bij enkelen het lampje gaat branden en in zichzelf erachter komen dat hun eigen jus niet van de juiste kwaliteit is om een krukas te kunnen maken zonder te vragen, dat is de diepste reden waarom ik dit toegankelijk heb gemaakt.


Hier laat ik het bij dit moet voldoende zijn als je de jus in je kunt vinden dan lukt het zeker met weinig middelen, het is in ieder geval door mij bewezen dat je het met eenvoudige middelen tot een goed krukas eind kunt brengen.

Succes ermee, de groetjes Herman.

Versnelingbak. Motorblok 1972
Aan het werk in zijn kleine, goed geoutilleerde werkplaats.

Hier ben ik bezig met het slijpen van een krukas wang.

Hier worden de uitbalanceergaten gevreesd die in een latere fase met aluminium worden opgevuld.

Herstel bewerking om de klauwplaat zuiver te maken, om in een latere fase de passing in de krukas op de juiste maat te brengen voor de bigendpen boring slag verhouding 39.50 X 40 mm.


In een latere fase wort er met een hoon apparaat de passing voor de kruk pen op de juiste maat gebracht bij een temperatuur van 25 graden Celsius, deze passing is min 0,07 mm.

Versnelingbak.

Verteller.